All I want for x-mas

Kafamın içinde hala aynı şarkı dönüyor, içim hala huzursuz. Bir rahatsızlık söz konusu da, sebebi yahut sonucu belirsiz. Bir dağ evi düşünüyorum, biraz kar, bir şömine, nargile biraz, sessizlik çokça, arada o sessizliği tamamen yırtmak için "Phantom of the Opera", bir çok kitap istiyorum, şimdiye kadar okuduklarım gibi iyi, güzel, kahraman, özverili insanlarla dolu; arada okurken gözlerimi dolduracak, belki sallanan bir sandalye; sırf konsepte ayıp olmasın diye. İliklerime kadar titretecek bir soğuk düşünüyorum, limitlerime vardığım zaman sırtıma alacağım sıcak bir battaniye de. Bir tane hiç bozulmayan çilek olsa, faunus gibi bir şeyin içinde dursa, umudun tükendiği an onu yiyeceğim, yedikten sonra her şeyin çok daha güzel olacağına inanmak istiyorum, ve o çileği yedikten sonra tekrar umudu kaybedersem yiyebileceğim bir çilek olmadığı için o çileği hiç yememek, sadece uzaktan bakmak.

*

Bir yalnızlık düşünüyorum, şu andan daha yalnız.

*

Not: Şarkının ana teması, ve sözleri "All I want for x-mas, is you..." diye biter, bilirsin. Onu bile istemiyorum.

Syntax Error

yalnızlıktan başlamışım dün, aynı kanaldan devam edeyim.

çok üşengecim bu aralar, televizyon izlesem kanal değiştirmeye üşenirdim herhalde. kumandaya hangi babayiğit uzanacak yahu. farkettim ki, son dönemde sadece içki bağlantılı şeylere üşenmiyorum. biram bitiyor, bira almaya çıkıyorum 15 dakika yol yürümek suretiyle. sözde istanbulun göbeğinde oturuyoruz, sokasın öyle göbeğe, benim göbeğim bile daha fonksiyonel be.

Galatasaray yenilince böyle olurum ben, "hay ben böyle işin ecdadını" ruh hali egemen olur hayatımda, somurturum, hem de süper somurturum. dün sabah da bu şekilde kalktım yataktan, kavga etmek amaçlı dolandım bütün gün. hala da öyleyim hoş, arka masamda oturan denyo kendisine yapmak istediklerimi bilse yemin ediyorum ağlayarak kaçardı annesinin arkasına, ağlaya ağlaya.

dün boğazı geçerken düşünceler bastı, yapacak hiçbirşeyim yoktu, hoş canım da hiçbirşey yapmak istemiyordu zaten. kaska'nın da yemekte misafiri varmış, şöyle bir oyun da çeviremeyeceğiz diye telefon teatisinin ardından, yine başladı "hay ben böyle işin ecdadını" replikleri. ev yolunda son 400de karar verdim, depresif ruh halleri film izleme arzusu yaratır bende, hoş dün 3 tane dvd almışım en korsanından, kim izleyecek onları ben izlemezsem. aldım iki paket sigara, iki paket cips, iki adet ayran, düştüm evin yoluna.

girdim, kapattım tüm ışıkları, sadece monitörden çıkan soluk ışık. dvdlere bakıp seçme arefesinde kitlenirim diye düşünürken, otomatik olarak elim ona gitti, "Pi".

yalnız başına yaşayan, hafif kırık bir matematikçi. sayılar, anlamları, tanrı, 216, pi. festival filmiymiş sanırım, bilsem almazdım. ama iyi ki almışım, uzun zamandan sonra ilk defa "fibonacci dizisi" girdi hayatıma, diyeceksiniz ne alaka. matematikçi değilim, ne işim var fibonacci ile. ben de takmıştım kafayı bir ara sayılara. uluslararası ilişkiler okumak çok soğutmadı sayılardan, soğutmamıştı ya da. artık soğudum çünkü. iyi tutuldum filme, müzikleri olsun, teması olsun hoş geldi. olan bizim cipslere oldu, dalmışım şaraba, hiç yiyemedim. herifin yalnızlığı fena etkiledi beni. daha yazasım var da, izlemeyeniniz ve izlemek isteyeniniz varsa anneme küfrettirmeyeyim. iyi kadındır çünkü annem, küfrü haketmez pek.

arada efsa'ya bir iki mesaj attım, canı sıkılıyordu, sıkıntısından dakika ve skor aldım. sanırım benim kadar sıkkındı. mümkündür, yansıtmamak lazım dedim, sorularımı sordum, cevaplarımı aldım ve sustum.

izlemediğim sadece 4 film kalmıştı, download edilenler hariç. dediğim gibi, sanırım ben izlemesinden çok indirmesini/satın almasını seviyorum bu filmleri. allahtan korsan alıyorum, yoksa orjinal alıp izlememek fena gererdi bünyeyi. filmler alış sırasıyla "the highlander, nightwatch, hancock, hulk" şeklindeyken, ruh halim halk, kalpim haylendır, beynimse feykencıl söylediğinden beri izlemediğim nightwatch seçeneklerini sirenler eşliğinde iletiyorlardı, dvdyi takacak olan elime. el işte bu. ibne bi uzuv. kendi istediğini yapıyor, diğerlerinden bağımsız. filmi alırken söylenen cümle geldi bir anda kulaklarıma "abi sen kesin çok seversin, homeless kahraman will smith oynuyo". satıcı demiş olsa "ha siktir" demek icab eden cümle, sıkı bir arkadaş tarafından kullanılınca aha dedim tamam, adam hakkaten izledi ve buna kanaat getirdi, bunu da alayım. böyle oldu henkak'ı alışım (evlerden ırak, nasıl cümle oldu bu :P ) ve otomatik olarak onu taktım.

güzel başladı film, makara birşey sandım en başta, cıvık aksiyonlardan. ama ilerledikçe güzelleşti. ilk sahnesiyle beni benden alan güzel insan, hatta ne insanı, melek ulan melek! Charlize Theron'u da görünce, cipsler kıçımıza kaçtı, o saatten sonra yenir mi meret. sigara tam gaz devamdı ama.

film belli bir noktadan sonra beni fena duygusala bağladı. ulan will smith filmi izlerken gözlerin dolacak dese biri 5 sene önce, fena döverdim lan adamı, şimdi düştüğümüz hale bak. filmin bitiş sahnesiyle beraber, zaten hiç konuşmamış halimle iyice sustum. içimde bile sustum, öyle boş boş dolanmaya başladım.

birer birer yüzüme çarpmaya başladı hayatımda doğru gitmeyen her şey. fena halde birine mesaj atasım var ama hiçkimse yok mesaj atacak, birilerine kapris yapmak istiyorum, ama cumartesi pazar arkadaşların çektiği kaprisler ayarı değil şaka yollu sevgili kaprisleri gibi de, değil gibi de. alışverişime baktım salak salak, aldığım her şey çift. be dangalak, sen tek başına film izledikten sonra cipsi çifter çifter almışsın ne fayda, a armut. anladım sonra, fena yalnızım, yalnız olma kısmı sorun değil o kadar da, bu kafamda yer etmiş. yoksa gidip yalnızlığı kırmak amaçlı bir girişimim olmayacak. ama eskiden beyin olarak kabul etmezdim yalnızlığı, artık beynen de kabul etmişim sanki gibi geldi. bunda herhalde bir ay sonra askere gidecek olan iki yakın arkadaşın da payı var. neden ikiniz de aynı anda gidiyorsunuz ibneler?

sonra sıkıntıyı alır diye bir duşa daldım. çıkasım gelmedi, sıcak duş da sevmem oysaki, kaynak suda aldım duşu. sonra geçirdik kafamıza kapşonu, yaktık sigarayi, yine monitöre bakmaya başladık.

yok lan yalnız değilim ben aslında. kafadan rutin olarak poke'laştığım 5 kişi var. haftada 1-2 gün görüşebildiğim arkadaşlarım da var. görüşemesek de skype'dan konuşuyoruz arada, onun üstünden bira içiyoruz. daha ne olsun? çok şey beklememek lazım hayattan, minimumda tutup minimumda yaşamak güzel. geçen zaman herkese eşit geçiyor diye, herkes eşit keyif almak zorunda değil hayattan.

*

öğle arasında işten kaçıp, denize karşı termos bardak içi votka içmek, allaha yaklaşmak gibi.

say the word FOREVER!

sanırım tüm bunların sebebi dinlediğim şu melankolik şarkılar. hakikaten öyle. aslında içimdeki hayvanı serbest bıraksam, o kendi hayvanlığında takılsa daha mutlu olacak, biliyorum. eminim. ama bu puslu hava dağılmamakta ısrarlı, bunu da kendim yaratıyorum.
* * *
(bunu okuyunca kendine pay çıkarma sen, ben söylemiştim diye triplere de girme. çaldığım tokanı iade etmedim diye ömür boyu kızacaksın bana, varsın olsun. 3 sene öncesinden ezbere bildiğim sabit ip'n girip yazdıklarımı okuyor ara ara. hani sen sildin mi siler geçerdin? en az benim kadar sen de zayıfsın, biliyorum bunu duymak hiç hoşuna gitmiyor ama, öyle hakikaten ;) ben kendimce sürünmelere devam ederim, "no strings attached" bir durumda, sen kendi yarattığın karabasanda her sabah uyanmaya mahkumsun, ve artık ben o karabasanda olmayalı seneler var, ve sana mutluluklar dilerim, ve gülümse şimdi, bee bee ğiiim :) haha)
* * *
19.10.2008 Pazar Saat 22.50 suları. Mecidiyeköyde bir 91. Kendinden çok hoşnut bir şekilde kulağında kulaklıkları yürüyor. Maç bitmiş, çoğunluk yavaştan evine dönmüş. Ankaralı Aslanlar yavaştan yola düşmek için Burger King'den çıkıyorlar. Yolları uzun, kazasız belasız. Güzel bir gün geçmiş, fantastik bir FRP settingi içinde, kendi durumuma inat topluluk arasında yalnız bir suikastçi oynamışım tüm gün. 2 de leşim var hani, içimdeki tüm irini kusmuşum onları öldürürken, biri bağırsaklarını kaldırımda görmüş, öbürü kafası uçarken öldüğünü bile anlamamış. Çok keyif almışız, oynadığım arkadaşlar yeni, DM on numara bir adam, hele DM'in dışı golden retriever, içi british bulldog yoldaşı Herkül günün on numara geçmesine vesile olmuş. Tüm bunlara rağmen, tek hisettiğim şiddetli bir açlık ve kesif bir yalnızlık kokusu. Ulan hala hastayım ben, burnum tıklaı. Ne kokuyorsun it? Kokuyor işte. E ben bu durumdan muzdarip değildim hani? Neden kafama takılıyor ki?
* * *
Abbio ile konuşurken gece 22.00 sularında, bana bu günlük yeter demesinin üstüne ona çok bulaşmadımdı zaten. Sesinden mutlu olduğu anlaşılıyordu, kendi bokumu ona bulaştırmam olmazdı. Oturdum kaldırıma, kendi bokumun içinde yuvarlandım. Etrafta tek tük cimbomlar kalmış, bir köşede üstünde trabzon formalı adam, önünde birası ağlamaklı, ne alakaysa herifin yanına gitmek istedim, içimdeki fanatik engel oldu. Ama oradaki bana en yakın insan oydu nedense, üzüntüsünün sebebi bizdik, ama gel gör yakındık işte ne bileyim.
* * *
şarkılar diyorum. bir de günün melankolik şarkıları değil, 20 sene öncesinin acıları. kah some hearts are diamonds, kah why baby why?, kah total eclipse of the heart. değişik. sanki insanların acısını da alıyorum sırtıma. onları da taşıyorum. sanki benimkiler yetmezmişcesine. ama şöyle bir düşününce hissiyatım sıfır. ne acım var ki benim? hiç yok. yani artık yok. felaket bir şekilde hissizim, birşeyler hisetmek isterken hissiz olmak da iğrenç birşeymiş.
* * *
(çaldığımı düşündüğün tokan var ya, bilgisayarın arkasındaki dolabın arkasındadır, evinden taşınmadıysan -ki umarım taşınmamışsındır- bulmuş olmana imkan yok. hayır, yalan atmadım sana, sana çok aşık oluyordum, fütursuzca derler ya hani, aynen öyle. ne zaman ki sen doğrusunu yapıp beni uzağa ittin, -ki sana hak veriyorum en doğrusunu yaptın- ben de o tokayı çalmamakla iyi yaptığımı anladım. o aşk gibi, toka da yalnızca sana aitti. pişman değilim, öfkem kendime)
* * *
Sabah motorda karşıya geçerken önümde mahsun bir kız duruyordu. Ona söylemedim ama, saçları çok güzel kokuyordu. Schwarzkopf sanırım, ama emin değilim. Güzeldi sadece, hepsi o. Bunun gerçeklere hiçbir etkisi yok, olamaz da.
* * *
ayaklarımı uzatıp film izlemek istiyorum evde. 2 tane film aldım ama izlemeye fırsatım olmadı. onları izleyince her şey çok daha güzel olacak. emin değilim ama.
* * *
öyle işte, hayattan kesit olsun bu da.